۱)

لوش كُلُمي دروازِه نَوونُ ‎/ درچوبي آغل،هيچگاه دروازه نمي شود
كلين بِنِه اِسًپي رازه نوونُ ‎/ زمين سوخته، سبزه زار نمي شود
بُخوشتُ هسكا تازه نَوونُ ‎/استخوان خشكيده ديگر جوان نمي شود
نامرد جور تلي سازه نَوونُ ‎/درختچه هاي خار دار،جارو نمي شوند نمي شوند

۲)

كيجا سارِه فِرِنگي رِ مونِسُّ ‎/دختر، ساره شبيه فرنگي ها بود
مِ وُرً نيشتُ وِ اَميري خونِسُّ‎/كنارم مي نشست و اميري مي خواند
گُني مِ دِلِ درد وِ چونِسُّ ‎/تو گويي او از درد دل من چگونه خبر داشت
وِ دِل خواس مُن گُمُ وي دونسُّ  ‎/اگر چه دلش مي خواست، اما من مي گويم او مي دانست

۳)

ونگ هادام ، هيچ كَس گذَر نايتُ ‎/فرياد زدم هيچ كس اعتنا نكرد
بُمِردِم، هيچ كس خبر نايتُ‎/مردم، ولي كسي از من سراغي نگرفت
اما با اين همه، شاعر خود را كليد گنج داروي مردم نااميد و بيمار مي داند:
ناخوشِ خلقِ گنج دارو ر كِليدُم‎/من كليد گنج داروي مردم ناخوش هستم

۴)

صباحي سر دريو بوي  طلاهي‎/صبحدم دريا طلايي رنگ مي شود
اوي  دله زنجير بنسِّ ماهي ‎/در درون دريا ماهيان چون زنجيري به هم پيوستند
بزونن تخت و بشتن صراحي‎/تختي بر پا كردند و صراحي گذاشتند
خيال مُني انجه هاكردِ شاهي‎/درخيال خود، من پادشاه آنجا بودم

۵)

نيمام مِن، يگانِهِ رستمدار‎/من نيما هستم يگانه رستمدار
نيما وُرو ، شَهرآگيم تَبار‎/از نسل شراگيم نام آور و كماندار
هنَرِ مني ونِ مِ نوم دار ‎/هنر من باعث شهرتم مي شود
كلين نيم ، تَشِ كله سُرِكل مار‎/خاكستر نيستم ، بلكه چوب آتشين اجاقم

 

۱.

چشمه ره پره دكفه

نينه هتي مه بنه ره برجه

هارشن

كته دار ديم نخوارد دو

تا لاهوار شما ره نورده

۲.

اتي كه پرور و پردي ره لمگ بزو ئه

درس

خنه ي اشكمير اشكينه

 

۱.شاخه  ي درختي در چشمه افتاده باشد/نبايد اينگونه مه بگيرد(مه به زمين بچسبد  )/ببينيد / درخت بزرگ نيفتاده باشد/تا سيل شما را نبرد.

باوري است در كجور كه اگر در چشمه خزر (در ياچه پير خضر)شاخ درختي بيفتد تا چشمه را پاك نكنند هوا همچنان مه الود است

۲. اينگونه كه بيد  چوب هاي را زده  /سال بعد/  تيرك اصلي سقف خانه مي شنكند

 

 

مه دل کهو دریوی او ر مونه

نور زمی سر تیل او ر مونه

مه دل که شونه لزیر سامون

و لخ لخ چشمه سنگ سو ر مونه

ME DEL KAHOO DARUY O RE MONNE

NORE ZAMI SAR TILE O RE MONNE

ME DEL KE  ŠONEH  LAZIRE SAMOON

VE  LEЌ LEЌ  GEŠMAH SANG SO RE MONNE

 

دلم آب کبود دریا را می ماند.
دلم شبیه گل آلودگی زمین های شالی شده

دلم که می رود به منطقه لزیر
شبیه سنگ سابیده لخ لخ چشمه می شود

 

مِ دل تنگّ گلي را دُوسِه

بنه ره مـه بُهيته يخ دُوسِه

زمسن بزه كوي  زِم دارنه

خِنه تاريك  َونالي دُوسِه

 

ME DEL TANGO GALI Y RA DAVASEH

BENH REH MAH BAHITEH YAЌ DAVASEH

ZEMESEN BAZEH KOYE ZEMEH DARNEH

ЌENEH TARIKE  VANNALI  DAVASEH

 

دلم تنگ است راه گلو بسته

زمين مه گرفته و يخ بسته

سوز سرماي  کوه زمستان زده را دارد

 خانه تاريك است و تار عنكبوت بسته

پرچوك بزه كترره مومه

دنياي چاچ بن

كِچيك چله ره سر هاكنم

گته چله سيو ومه

PARČOOK BAZEH KETARE  MOMMEH

DENYAY ČAČ EH BEN

KEČIK GELERH SAR HAKENEM

GATEH ČELEH SIYOVOMEH

به كبوتري چنبره زده مي مانم

زير شيراوني دنيا

چله كوچك  را سر كنم

چله بزرگ -از سرما - سياه مي شوم

خدا بُساته چشمواِ تِه چِش چِش

دارسِني  لَمپايِ سواِ تِه چِش چِش

لَمپايِ سو كوشنه تِه چِش ور

صب دارسني افتّواِ تِه چِش چِش

ЌEDABASATEH ČEŜMOEH TEČEŜ ČEŜ

DARSENI LAMPAY SOEH TE ČEŜ ČEŜ

LAMPAY SO KOŜENEH  TE ČEŜ VAR

SEBE DARSENI AFTOOEH TE ČEŜ ČEŜ

چشمه خداساخته است چشم هاي  تو

روشنايي (سوزنده ي) چراغ است چشم هاي تو

روشنايي چراغ در برابر چشم هاي تو خاموش مي شود

آفتاب روشن شده صبح  است چشم هاي تو

وشنی تشنی تجمه

له لورده گردمه

اتِ بلید ویشتر گله هاکردمه

ات ِ روز گت تر بَو یم ِ

گشنه و تشنه مي گرديم/له و اورده برمي گرديم/يك بليط بيشتر پاره كرديم /يك روز بزرگ تر شديم

شو و شوپي؛شو وشوپي و وارش

شو و شوپي؛ شو و شوپي خونش

هوا تاريك و حراميِ خش خش

زمي سر  وشنه شوپي چش چش

ŜO O ŜO PAY ŜO O ŜO PAY O VAREŜ

ŜO O ŜO PAY ŜO O ŜO PAY  Y KONEŜ

HVA   TARIK  O   HARAMIY ЌEŜ  ЌEŜ

ZAMISAR  VAŜENEH ŜOPAY ČEŜ   ČEŜ

شب و شب پا؛ شب و شب پا و باران

شب و شب پا ؛ شب و صداي  آواز شب پا

هوا تاريك و خش خش پاي خوك ها

سر زمين چشم هاي شب پا مي درخشد

۱)

هوا سرد ُ غروب ِ غم قشنگه

هوا سرد ُ رج ورگُ پلنگه

خدايا ريشه ي سردي بسوجه

هواسرد ُ كجوري بي تفنگه

HAVÁ SARDO ЌEROBE ЌAM ЌŜANGEH

HAVÁ SARDO  RAJE VERGO PALANGEH

ЌEDAYÁ RIŜEY SARDI BASOJEH

HAVÁ SARDO  KEKORI BITEFANGEH

هوا سرداست و غم غروب قشنگ است

هوا سرد است ورج گرگ و پلنگ پيداست

خدايا ريشه سرما بسوزد

هوا سرد است و كجوري بي تفنگ است

۲)

كَكي دارِ كِتم مه دله خو‌نه

بلبل هُلي ِسر  دل ناره كنه

تش هايته دل بسو ته سوجه!

بسوتي سوج تش هايت ويشه دنه

KAKI DÁRE KETEM ME DELEH ЌONNEH

BELBEL HALI Y SAR DELNÁREH KENNEH

TAŜÁITEH DELE BASOTEH SOJEH

BASOTEH SOJEH TAŜHÁIT  VIŜEH DENNEH

كوكو برفراز درخت برای دلم مي خواند

بلبل برشاخسار درخت الوچه از دل ناله مي كند

صداي سوز دل اتش گرفته است

سوز سوختگي را جنگل سوخته مي داند 

 

 

شِ ياد ايونِ سر بيشت ِ بوردِ

شِ درده مه دل ِ وَر بيشته بوردِ

دِنِسِ ويشاري نيلارمِ بوري

بِن نيسر  ِچر مِنِ سر بيشته بوردِ

 

ŠE YADE IYONE SAR BIŠTE BORDE

ŠE  DARDE ME DELE VAR  BIŠTE BORDE

DENESE VIŠÃRI NILŠRME BORI

BENNISAR ČAR MENE SAR BIŠTE  BOORRDE

 

يادت را در ايوان جاگذاشتي ورفتي

دردت (دوريت ) را بر دلم گذاشتي و رفتي

مي دانستي دربيداري نمي گذارم بروي

سحرگاه چرا تنهايم گذاشتي و رفتي؟

 

بـِهار؛ تِ پـِش خشك داره  پروئه

آفتابه سو؛ ت ِور كـَــِره بزوئه

ت ِ تــَـرا شـِـره مرد دنيا دنيه

ت چش چش آسمونه آبروئه

           

BEHÁR TE PEŜ KEŜKE DARE PAROEH

ÁFTÁBH SO TE VAR KAREH BAZOEH

TE TARÁ  ŜERE MAD DENYÁ DANIYE

TE ČEŠ ČEŠ  ÁSEMONE ÁBROEH

بهار در برابر تو شاخه خشك در خت است

روشنايي خورسيد در پيشگاه تو كدر است

مانند تو شيرمردي در دنيا نيست

دو چشم تو ابروي اسمان است

2)

خوتِله دله وينه ويشار هاكِنم

زِمسن چله ره بـِهار هاكـِنم

ته خاتري لاهواري راه وروزه

پيتسالينگ بورم هدارهاكنم

KHOTELH DELEH VINEH VIŜÁR HÁKENEM

ZEMSENE ČLEH RE BEHÁR  HÁKENEM  

TE KHÁTERI LÁHVARI RAHO ROZE

PITESALING BOREM HEDÁ HÁKENEM

دل به خواب رفته ام رابايد بيداركنم

چله زمستان را بايد بهار كنم

به خاطر تو بايد راه سيل زده را

با پاي برهنه بروم  اماده كنم

Á=ا-Ŝ=ش-Č=چ-KH=خ

 

 

بخن ات ذرره دنیا میر بخنه ((غصه دار کوچه کلیا میر بخنه))1 وارش تشت بزنه ویشه برقصه غم بهیته پرشکا میر بخنه وامی از سولاردنی لبخندی بزن تا دنیا به من لبخندبزند /کوچه پس کوچه غم گرفته برایم بخندد/باران تشت بزند جنگل برقصد /خانه غم گرفته به من لبخند بزند

تِ دریائی ُ مِن ات چکه او مه

 تِ روز ِ روشن ِ تاریک ِ شُو مه

 تِ هر صِب آفتاب وشته مو نا

 من اَ ته وشته ی کور کوره سومه

تو دريايي و من يك قطره آبم / تو روز روشني من تاريكي شب/ تو هر صبح مثل مشتعل افتاب / من كور سوي هيمه نيم سوز .

۱)

رج رج حرامي

زمي زياره هوردانيه

 صحراي مرد كو اوي؟

اته تير بوشه اي

رج رج خوك هاي وحشي/ زمين كشت شده را زير و رو كردند/ مرد صحرا كجايي؟/ تيري رها كني

2)

چش لومي تلي دره

دل بلسك

درد درده خن نو ئه

اگه وينه برمه نكمه پر!

در چشم هايم تيغ درخت ليمو/در دلم سيخ/خنده ام از روي درد است / اگر مي بيني گريه نمي كنم پدر!

3)

هر چي وارش بواره

هرچي چشمه جوش بزنه

هرچي روخنه بروشه

مه تشني گري سر آموني نارنه

 هرچه باران ببارد / هر چه چشمه بجوشد /هر چه رود خانه جاري شود / تشنگي ام سيراب شدني نيست

۱)

ته رج پی
شه چش چش گم هاکردمه
نفس مال نفس مال
دنیا ئه پی رج شمارمه
نا شه چش پیدا کمه
نا ته رج


به دنبال گام هایت /چشمانم را گم کرده ام/نفس مال نفس مال /رج عا لم را می شمارم /نه چشمان خود را پیدا می کنم / نه رج تو را

۲)
نو ن نوشنی بمرده
او تشنی
نوتمه اخر
بنه ا آه اسمونه گیرنه
آسمونن اه بنه ر


نان تشنه مرد/اب گرسنه / نگفتم اخر /اه زمین اسمان را می گیرد/اه اسمان زمین را

۳)

د ر نمی
یک دس اسبه
تنیا
رج گه با ورف بورده
یاد گه با ورف بمونسه

دور نما
یکدست سفید
تنها
رجی که با برف رفت
یادی که با برف ماند.
۳)
ارزا بوی تیمجار
ته خش جا پیر بوه
بی مزه تیم کن نخاینه

تخم زار از حد گذشته ای
بوسه گاه تنت پیر می شود
تخم کن بی مزد نمی خواهی؟

سراینده : شاعر ارجمند جلیل قیصری

براي همسرم

اين كش ماه ره مه جا هائير!

تا اينسفر ؛

افتو ره تير تا دكشم

اين بار ماه را از من بگير /تا دگر بار/ آفتاب را برايت نخ بكشم (گردن آويزيت كنم)

تهران ارديبهشت۸۶

 

۱)

فال هار شی م سیو ...
تپوری کیجائه گت گت چش
وارشی و

فال گرفتم سیاه/چشمان درشت دختر تبری / بارانی بود.

۲)

داگ انگتمه ماهی بیرم
ماه تنیایی زخمی بوه
دریو ا غمیره بشکسه.

قلاب انداختم ماهی بگیرم/ تنهایی ماه زخمی شد / بغض دریا شکست

سراینده : شاعر ارجمند  جلیل قیصری

نناری

اته صحرایی کتر میرنه

دیاری

 ولگ  و وا چکه زننه

در نهان کبوتری صحرایی می میرد / در چشم انداز / برگ وباد دست افشانی می کنند

 

تش سم وا

هتي باتوش بيمو

مه خنه ي سوره دكو شانيه و بورده

باد آتش قدم/ با شتاب امد / چراغ خانه مرا خاموش کرد و رفت